آقای موسوی! در برابر گنجی موضع بگیرید

بسیاری وابستگان یک جریان خاص سیاسی وقتی می گویند میرحسین موسوی باید توبه کند و به آغوش نظام بازگردد ، منظوری جز…

به نقل از عصر ایران، بسیاری وابستگان یک جریان خاص سیاسی وقتی می گویند میرحسین موسوی باید توبه کند و به آغوش نظام بازگردد ، منظوری جز این ندارند که او دیدگاه هایش را منطبق با عقاید سیاسی یک طیف خاص سیاسی نماید ، چه آن که از نظر اینان ، نظام عبارت است از خودشان!(تعریف مختصر و مفید نظام از دید برخی گروه های سیاسی).

طبیعی است که شخصی مانند میرحسین موسوی بعد از سه دهه فعالیت و عقاید تثبیت شده سیاسی ، هرگز در مقابل یک طیف خاص سیاسی سر تسلیم فرو نخواهد آورد ، خاصه آن که افرادی مانند روح اله حسینیان نیز علناً می گویند که حتی اگر میر حسین توبه هم نماید ، به خود و خدایش مربوط است و نظام باید با وی برخورد نماید.

بنابراین در شرایطی که از منظر بازی های سیاسی نیز هیچ سودی برای موسوی برای تمکین به مطالبات سیاسی جناح مقابل متصور نیست ، نمی توان انتظار داشت وی در مسیری پای بگذارد که جناح دیگر ماجرا آرزومند آن است.
با این حال ، چنین پافشاری و اصراری بر مواضع ، هرگز به معنای آن نیست که موسوی درباره کسانی که با بلیت و اعتبار او به عرصه سیاست بازگشته و سخن می گویند ، نتواند یا نخواهد اعلام موضع کند.

اخیراً اکبر گنجی که گویا احساس می کند شخصیت محوری مهمی در جنبش سبز است(!) ، وارد گود شده و در قالب عضو اتاق فکر جنبش سبز ، به دفاع از سبزها و موسوی می پردازد.
البته تا اینجای کار ، مشکلی وجود ندارد چه آن که هر کسی می تواند از اصل مترقی آزادی بیان بهره مند شود و به بیان دیدگاه های خود بپردازد اما وقتی این بیان دیدگاه ها ، باعث ایجاد ذهنیت درباره شخص دیگری گردد و برای او هزینه ساز شود ، انتظار این است که آن فرد ، اعلام موضع کند و نسبت خود با ماجرا را تبیین نماید.

در همین موضوع ، اکبر گنجی – که روزگاری در دهه 60 خورشیدی شلوار "لی" پوشیدن جوانان، غیرت انقلابی او را جریحه دار می کرد! – اینک در همان حالی که مدعی حمایت از موسوی و جنبش سبز است ، مقدسات اکثریت قریب به اتفاق ملت ایران را به طور واضح زیر سوال می برد و به راحتی و وقاحت ، حتی منکر وجود مقدس امام زمان(عج) می شود.

این در حالی است که حتی کسانی که در تقیدات مذهبی خود چندان مستحکم نیستند ، معتقد به وجود امام عصر (عج) هستند و احترام آن حضرت را پاس می دارند و به عنوان مثال ، در برگزاری مراسم جشن و شادی هم ترجیح می دهند آن را با نیمه شعبان مقارن سازند.

در چنین شرایط و جامعه ای ، ناگهان فردی پیدا می شود و با استفاده از تریبون رسانه های خارجی ، صریح و وقیح ، باور عمومی جامعه را به بازی می گیرد و از انکار امامی سخن می گوید که ده ها میلیون نفر در کشور به او ایمان و عشق دارند.
همین فرد ، در همین شرایط که جامعه از هتک حرمت او متأثر است ، این بار مدعی حمایت از شخصی می شود که بیانیه آخرش را با سلام و ارادت نسبت به جد امام زمان(عج) یعنی وجود نازنین امام حسین (ع) آغاز می کند و بر تقیدش به اصول و فروع دین تاکید دارد.

البته در مقام تعقل و در یک محیط سالم فکری و سیاسی ، می توان این نتیجه بدیهی را گرفت که عقاید فرد اول(گنجی) برای خودش محفوظ است و ربطی به دومی(موسوی) ندارد و حق مطلب هم همین است ولی در شرایطی که مطرح شدن مجدد گنجی ،به مدد نام میرحسین موسوی بوده ( و الا او فی نفسه جایگاهی ندارد ) نمی توان موضوع را به سادگی برگزار کرد و از کنار آن با بی اعتنایی گذشت.

وانگهی سکوت در برابر این موضع گیری های ضد دینی ، باعث می شود رقبای سیاسی با صغری و کبراهای خاص خود ، چنین وانمود کنند که موسوی نیز مانند حامی اش گنجی ، اعتقادی به مبانی شیعه ندارد و نظایر این اتهام.

لذا طبیعی است فردی مانند موسوی که به واسطه افاضات ضددینی یکی از مدعیان حمایت اش ، در معرض آسیب قرار دارد ، به موضع گیری شفاف در این باره بپردازد.

البته سخنان گنجی به حدی موهن بوده که حتی اگر وی مدعی حمایت از میرحسین نیز نبود ، باز انتظار می رفت که چنین اهانت هایی به ساحت پاک امام زمان(عج) محکوم شود و اکنون که چنین شخصی ادعای حمایت از جنبش سبز و موسوی را نیز دارد و خود را عضو اتاق فکر این جریان هم می داند ، لزوم موضع گیری و تبیین مواضع نسبت به سخنان او دو چندان می شود.

سکوت موسوی در قبال اهانت ها و کفرگویی های کسی که حتی منکر قرآن نیز شده است ، طبیعتاً به معنای "هم اعتقادی گنجی و موسوی" نیست ولی عدم موضع گیری و محکوم نکردن این رویکرد ،آن هم در شرایط فعلی ، می تواند متضمن هزینه های سیاسی سنگینی برای موسوی و حامیان اش باشد ، آن هم در جامعه ای که قریب به اتفاق اش شیعیان دوازده امامی اند و حتی اهل سنت اش نیز به خاندان رسول خدا (ص) خالصانه و عاشقانه ارادت دارند.