خاله شادونه : پروازی ترسناك داشتم

خاله شادونه : پروازی ترسناك داشتم

خاله شادونه به خاطر صدای كودكانه‌اش و صداقتی كه در كلامش وجود دارد، خیلی زود در دل بچه‌ها جا باز كرد، او برای این‌كه كودك درونش همیشه سرزنده باشد، دائم كتاب‌های ویژه كودكان را می‌خواند و سعی می‌كند اوقات فراقتش را با آنها پر كند، او عاشق بچه‌هاست و به نظرش بچه‌ها پاك‌ترین موجوداتی هستند كه خداوند آفریده.

ملیكا زارعی متولد سال 1364 و فارغ‌التحصیل رشته حقوق قضایی است. او فعالیت هنری‌اش را از زمانی كه 9 سال بیشتر نداشت با اجرای برنامه تازه‌ها از شبكه 2 آغاز كرد و در سال 81 یك سكانس را در سریال «دوران سركشی» بازی كرد و در نهایت در سال 83 به عنوان مجری در برنامه «در باغ شادونه» جلوی دوربین تلویزیون قرار گرفت.

او با صداقت و سرزندگی ای كه در كلامش دارد از اتفاق ترسناك زندگی‌اش چنین می‌گوید: یادم هست كه حدود 3 سال پیش پروازی از مشهد به تهران داشتم. آن روز هوا بسیار گرفته و گرد و غبار زیادی داشت ولی علی‌رغم این جو هوایی بد و نامناسب، هواپیما پرواز كرد و در دل این گرد و غبار رفت و همان لحظه بود كه یكهو دلم ریخت و از این‌كه سوار شدم احساس پشیمانی كردم ولی دیگر كار از كار گذشته بود و باید خودم را به تقدیر می‌سپردم.

او با همان لحن كودكانه و صمیمی خود ادامه می‌دهد: شاید باورتان نشود هرچه بالاتر می‌رفتیم آسمان تاریك‌تر و ترسناك‌تر می‌شد و تكان‌هایی كه هواپیما می‌خورد بیشتر می‌شد. من كه ترس تمام وجودم را گرفته بود دست مادرم را سفت گرفته بودم و فقط به یك نقطه خیره شده بودم و حتی جرات نمی‌كردم یكی از مهماندارها را صدا بزنم. البته در آن شرایطی كه هواپیما مثل یك كشتی دائم از چپ به راست و از راست به چپ می‌رفت مهماندارها هم ترسیده بودند و هیچ مهمانداری در داخل كابین‌ها نبود. تنها كاری كه در آن شرایط می‌توانستم انجام بدهم این بود كه دعا كنم تا همه به سلامت برسیم.

خلاصه بعد از كلی وحشت و نگرانی هواپیما به سلامت به فرودگاه رسید و برزمین نشست. وقتی روی زمین تهران دیدم كه سالم هستیم و بالاخره رسیدیم فقط خدا را شكر می‌كردم و در این شرایط باز به من ثابت شد كه همه چیز دست خداست، هر اتفاقی كه در زندگی ما بیفتد تقدیر و خواسته اوست و اگر ما این موضوع را خوب درك كنیم با همه ترس ها و مشكلات مان می‌توانیم راحت تر كنار بیاییم. این ترس تا مدت‌ها در وجودم بود ولی علی‌رغم این ترس سوار هواپیما می‌شدم چون گاهی مجبور بودم ولی خوشبختانه مدتی است كه با این ترس كنار آمدم و توانستم این ترس را فراموش كنم.