بیماری روانی چیست؟

بیماری روانی، اصطلاحی گسترده برای توصیف بسیاری از بیماری های‌ روان پزشکی است که توانایی تفکر، احساس و رفتار شخص جهت عملکرد مناسب در تکالیف روزمره زندگی را مختل می نمایند.

بسیاری از بیماری های‌ روانی در اواخر نوجوانی یا اوایل جوانی، یعنی مقارن با زمان ورود به دانشگاه شروع می گردند.

 

بعضی از مردم فقط یک دوره واحد از بیماری روانی را تجربه می کنند، در حالیکه در عده ای دیگر ممکن است نشانه های‌ روانی، حالت دوره ای داشته باشند که امروز اغلب انها درمان پذیر هستند.

 

تخمین زده می‌شود 20 درصد مردم در دوره ای از زندگی خود، بیماری روانی را تجربه کنند. افراد دارای بیماری روانی می توانند زندگی با کیفیتی داشته باشند.

 

چه چیز بیماری روانی نیست؟

دوره هایی در زندگی وجود دارد که در آن، هر کسی ممکن است احساس های‌ غیرقابل نظارت مثل: ترس، فشار، افسردگی، اضطراب و یا عدم کنترل روانی را داشته باشد. این دوره ها به شدت پریشان کننده هستند، اما معادل بیماری روانی محسوب نمی شوند.

 

در بعضی موارد گفته می شود که بیماری روانی همان ناتوانی هوشی است، این اصلا درست نیست! اگر چه ممکن است بیماری روانی و ناتوانی هوشی همزمان وجود داشته باشند، اما هیچ ارتباطی بین این دو وجود ندارد.

ناتوانی روانی چیست؟

اصطلاح های‌ ناتوانی روانی و بیماری روانی، گاهی به جای همدیگر به کار می روند. به طور دقیق، اصطلاح های‌ بیمار روانی به وجود یک اختلال واقعی اشاره میکند، در حالی که اصطلاح ناتوانی روانی به تجارب مختل ناشی از بیماری روانی اشاره دارد.

 

هر کسی که بیماری روانی دارد، لزوما ناتوانی روانی ندارد. بسیاری از مردم بعد از بهبود از یک دوره بیماری، برای مدت زمانی طولانی از سلامت کامل در زندگی خود لذت می برند.

 

ناتوانی روانی به ندرت دائمی است و سطوح ناتوانی هم اغلب در حال نوسان است «بهبودپذیر است».

شاخص های بیماری روانی

اگر چه هر بیماری روانی نشانه های‌ خاص خود را دارد، اما علائمی وجود دارد که براساس آن ها می‌توان متوجه «وجود اشکال» شد.

 

این علائم عبارت هستند از:

– کناره گیری از دیگران

 

– تغییر سریع در وزن

 

– پرخاشگری

 

– هذیان ها «باورهای غلط»

 

– اشکال درتمرکز

 

– غمگینی و دلتنگی

– فقدان علاقه «لذت نبردن»

 

– رفتار بزرگ منشانه

 

– تحریک پذیری

 

– نگرانی و بی قراری

 

– رفتار نامناسب

دانشجویانی که تحت درمان روان پزشکی هستند، ممکن است مقادیر زیادی از داروهای روان گردان را مصرف نمایند.

 

همه ی ي داروها اثرات جانبی دارند. عوارض داروهای روانپزشکی به صورت کاهش تمرکز، خواب آلودگی ، تیرگی دید، سفتی عضلانی، لرزش و خشکی دهان می باشد.

 

در اغلب موارد نشانه های‌ قابل مشاهده ناتوانی روانی نتیجه درمان است، نه خود بیماری.

بهداشت «سلامت» روانی به چه معناست؟

سلامت روانی، چیزی بیش از فقدان بیماری روانی است. اغلب مردم از اهمیت حفظ سلامت جسمانی خود آگاهند و برای کسب اطمینان از سلامتی خود، از روش هایی همچون ورزش منظم، تغذیه مناسب و آزمایش های‌ پزشکی استفاده می‌کنند. اما تعداد کمی از مردم به اهمیت حفظ سلامت روانی خود واقف هستند.

 

همه ی ي در زندگی فشار روانی را تجربه می کنند که البته میزان معینی از آن برای ایجاد انگیزش مفید است، اما سطوح فشار روانی باید به دقت مورد بازبینی واقع شود. فشار روانی میتواند مشکلات جسمانی «از قبیل فشار خون بالا، سردرد، گردن درد ، خستگی»

 

تولید کند و ممکن است سرآغازی برای ناتوانی روانی در بعضی از مردم باشد.

معیارهای سلامت روانی 

معیارهایی برای کسب اطمینان از سلامت روانی وجود دارند، بعضی از این معیارها عبارت اند از:

 

– تغذیه مناسب

 

– ورزش منظم

 

– کار و فعالیت در حد توان

 

– معاشرات با دیگران

 

– دانستن روش هایی برای ابراز وجود و عملی کردن انها

– خواب کافی

 

– خنده منظم

 

– توان مقابله با مشکلات

 

– دانستن و به کارگیری روش های‌ آرامش بخش در زندگی

 

– اهمیت دادن به زمان تفریح

 

حفظ بهداشت روانی جهت داشتن یک زندگی سالم، مسئولیت شخصی هر کسی است!

 

مترجم: دکتر مجید محمود علیلو

ماهنامه دنیای سلامت

پایگاه فرهنگی هنری تکناز