صدمه به سلول عصبی بیماری ام اس

سلول های عصبی موجود در نخاع كه باعث تنظیم حركت و عملكرد اعضاء بدن می شوند پیامهای عصبی تمام سلول های عصبی و ارتباطات آنها را در مغز یا نخاع آسیب برساند و بیماری ام اس بطور خاص با تخریب غشاء میلین در یك منطقه شروع شده و سپس مناطق دیگر رابه طور غیرقابل پیش بینی درگیر می سازد.

براساس اینكه در چه قسمتی آسیب ایجاد می شود و اندازه پلاك ایجاد شده چه مقدار می باشد، شخص مبتلا به ام اس علایم و مشكلات مختلفی را دچار خواهد شد.

 

اگر از بین رفتن غشاء میلین مثلاً در قسمتی از مغز اتفاق بیفتد كه اصطلاحاً به آن سربروم Cerbrum گفته میشود، حافظه، قدرت تفكر و احساس شخص مبتلا ممكن است دچار اشكال شود.

ایجاد پلاك ها در مخچه باعث میگردد كه تعادل فرد به هم بخورد و در حركت كردن مشكل داشته باشد

 

پیدا شدن پلاك ها در عصب بینایی موجب اختلال در بینایی می شود.

 

از بین رفتن غشاء میلین در قسمتهای مختلفی از نخاع ممكن است باعث شود كه پیامهایی كه از مغز به پایین ارسال می شود نتواند از آن عبور نماید و در نتیجه شخص بیمار ممكن است نتواند بر روی یك دست، یك پا و یا مثانه خود كنترل داشته باشد.

بدون توجه به اینكه كدام دستگاه بدن گرفتار شده است، یك حمله از بین رفتن غشاء میلین تقریباً همیشه بطور ناگهانی ایجاد میشود «ظهور یا بدتر شدن علایم و مشكلات بیمار برای حداقل 24 ساعت».

 

در واقع به گفته یكی از متخصصین اعصاب: “مشكل اصلی در بیماری ام اس، وقوع ناگهانی از بین رفتن عملكردهای عصبی میباشد.

 

طول مدت حملات در افراد مختلف، متفاوت می باشد و پلاكهای مشابه می توانند در بیماران مختلف، درجات متفاوتی از بیماری را نشان دهند.

بعضی از بیماران ممكن است دچار فلج های‌ شدید شوند و بعضی دیگر ممكن است فقط یك بی حسی خفیف یا گزگز در منطقه خاصی داشته باشند.

 

در بعضی از افراد نیز ممكن است منطقه دچار از بین رفتگی غشاء میلین بدون بروز هیچگونه مشكلی، التیام یابد”.

در افرادی كه فرآیند از بین رفتن میلین باعث بوجود آمدن علایم و مشكلات قابل توجهی شده است، این علایم ممكن است بعد از اینكه التهاب بعد از حمله كاهش یافت و روند التیام آغاز شد، كاهش یافته یا از بین بروند. با این حال گاهی اوقات آسیب وارده به قدری شدید است كه بعضی از علایم بیماری باقی می‌مانند.

 

در بعضی از بیماران، بافت صدمه دیده حتی بعد از التیام و بازسازی میلین نیز از انتقال پیامهای عصبی در سلول مبتلا بطور دائمی پیشگیري می كند.

تحقیقات اخیر دانشمندان نشان داده است كه در چنین بیمارانی، تمام آكسون سلول عصبی كه با غلاف میلین پوشیده شده است در طی حمله آسیب دیده است و التیام یا اصلاً رخ نداده و یا به‌ صورت جزئی رخ داده است.

پایگاه فرهنگی هنری تکناز