زندگی، هنوز هم رسم خوشایندی باید باشد…

زندگی یعنی چی؟ یعنی این که پول بیشتری به دست بیاوری؟ یعنی این‌که شغل بهتری دست و پا کنی؟ یعنی این‌که سفرهای گران‌قیمت بیشتری بروی؟ یعنی این‌که…
واقعا زندگی یعنی چی؟ من که فکر می‌کنم زندگی هیچ‌کدام از اینها نیست. یاد بچگی‌ها می‌افتم؛ که پول و امکانات و… نداشتیم، اما خوشبخت‌ترین آدم‌ روی کره زمین بودیم. زندگی یعنی خود ما، یعنی خود شما، یعنی دیگران. زندگی یعنی قلب‌هایی که برای همدیگر می‌تپند و دل‌هایی که می‌توانیم به دست بیاوریم. زندگی یعنی تپیدن قلب‌های ما، برای همدیگر.

“ساناز کوچه‌‌مشکی‌زاده”، از مترجمان و نویسندگان خوب موفقیت است که لابد با ترجمه‌ها و نوشته‌هایش آشنایی دارید. چند وقتی بود که مطالبش را کمتر می‌دیدم. این‌قدر در بند کار و رفع مشکلات و مدیریت موسسه بودم که اصلا یادم رفته بود زنگ بزنم و حال و احوالش را بپرسم. تا این‌که خبر، به گوشم رسید: “خانم كوچه‌مشکی‌زاده، تصادف کرده‌اند. همسرشان در این تصادف فوت ‌شده‌اند. خودشان هم…” وقتی خبر را شنیدم، یک لحظه ماتم برد و با خودم گفتم: “زندگی یعنی آدم‌های اطراف ما؛ که دوست دارند به یادشان باشیم، که دوست دارند در سخت‌ترین شرایط به یادشان باشیم.” جواب سوالم را گرفتم، اما چه تلخ. یکی از نویسندگان و اعضای خانواده موفقیت، در چنین شرایطی بود و من، و ما، یادمان رفته بود که تماسی بگیریم و حالی از او بپرسیم. سرمان شلوغ بود؟ حواسمان نبود؟ زندگی همین است، دیگر؟ نه، اینها بهانه‌هایی بیش نیستند. برخورد انسانی، حکم می‌کرد که در جریان امور اعضای موسسه‌مان باشیم و غیر از این، هیچ بهانه‌ای قابل قبول نبوده و نیست.

می‌خواستند به دامغان بروند که نزدیکی‌های گرمسار تصادف کردند. به او گفته بودند که همسر عزیزش، که کنارش در ماشین نشسته بود، به کما رفته است. اول‌‌های مرداد بود. وقتی که به خانه برگشت، خبر را شنید، “احساس؟ خب آدم چه احساسی می‌تواند داشته باشد؟ شما اگر ‌چنین خبری را بشنوید، چه احساسی خواهید داشت؟” سوال واضحی می‌پرسیدیم؛ ما هم اگر عزیزی را از دست بدهیم، آن ‌هم عزیزی که تا چند لحظه پیش کنارمان بوده باشد و سر به سرمان گذاشته باشد،…

زندگی یعنی به یاد هم بودن. ساناز کوچه‌مشکی‌زاده عزیز، ما باید زندگی را رعایت می‌کردیم، باید به یاد تو می‌بودیم؛ نه این‌که خودت خبر را به گوش ما برسانی. زندگی، یعنی به یاد هم بودن. از این به بعد، به یاد همه همکارانمان خواهیم بود تا زندگی را رعایت کرده‌ باشیم. از خدا، صبر و نگاهی زیبا می‌طلبیم تا به تو، خانواده تو و خانواده همسر نازنینت ببخشد. از خدا می‌خواهیم که دریچه‌های تازه‌ای را به زندگی‌ات بگشاید، تا فراموش نکنی که آدم‌ها رفتنی نیستند؛ تنها پیکرشان از کنار ما می‌رود. که یادشان، برای همیشه در خاطر ما خواهد ماند. روحی آرام برای همسر سفر کرده‌ات، و صبری بزرگ و زیبا برای تو آرزو می‌کنیم.

ابراهیم حلت‌آبادی فراهان

پایگاه فرهنگی هنری تکناز