نگاهی به فصل چهارم «تد لاسو»

سریال «تد لاسو» (Ted Lasso) در آغاز فقط یک کمدی ورزشی نبود؛ اثری بود درباره آدم‌هایی شکست‌خورده که تلاش می‌کردند دوباره روی پای خود بایستند.

سایت فرامدیا درباره این فصل می‌نویسد که تد لاسو با خوش‌بینی، سبیل معروف و جمله‌های امیدوارکننده‌اش وارد داستان شد، اما جذابیت واقعی او در این بود که پشت ظاهر شاد و مطمئنش، مردی مضطرب، آسیب‌پذیر و گرفتار بحران‌های شخصی پنهان شده بود.

مشکل سریال از جایی آغاز شد که مهربانی به جای بخشی از شخصیت‌پردازی، به راه‌حل تقریباً همه مشکلات تبدیل شد. «تد لاسو» کم‌کم از داستان آدم‌هایی ناقص که برای بهتر شدن تلاش می‌کنند، فاصله گرفت و به مجموعه‌ای از جمله‌های انگیزشی و لحظه‌های احساسی قابل انتشار در شبکه‌های اجتماعی تبدیل شد. فصل چهارم بیش از هر چیز با این پرسش روبه‌روست که آیا محبوبیت گذشته می‌تواند جای خلاقیت و تعارض واقعی را بگیرد؟

فرصتی تازه با فوتبال زنان

تغییر تمرکز داستان به تیم فوتبال زنان، در ظاهر تصمیمی هوشمندانه و حتی ضروری است. فوتبال زنان فقط نسخه‌ای متفاوت از فوتبال مردان نیست؛ این جهان با مسائل خودش همراه است. هرجا فصل تازه به این موضوعات نزدیک می‌شود، نشانه‌هایی از همان انرژی اولیه سریال دیده می‌شود.

بااین‌حال، مشکل فصل چهارم این تغییر داستان نیست. برعکس، تیم فوتبال زنان می‌توانست مسیر تازه‌ای برای گسترش جهان سریال باشد. مسئله این است که نویسندگان هنوز نتوانسته‌اند کاملاً از سایه تیم مردان و خاطره فصل‌های قبلی خارج شوند. گویی داستان می‌خواهد فصل تازه‌ای را آغاز کند، اما همچنان نگران است که مخاطب شخصیت‌ها و روابط قدیمی را فراموش کند.

بازگشت به الگوهای آشنا

بخش زیادی از فصل چهارم صرف بازگرداندن چهره‌ها، شوخی‌ها و رابطه‌هایی می‌شود که پیش‌تر برای مخاطب جذاب بودند. بسیاری از روابطی که باید تغییر کنند یا به پایان برسند، دوباره با یک گفت‌وگوی احساسی و موسیقی ملایم به نقطه اول بازمی‌گردند. فوتبال نیز گاهی به جای آنکه موتور اصلی درام باشد، به پس‌زمینه‌ای برای سخنرانی‌های درمانگرانه تبدیل می‌شود.

این روند از فصل سوم ریشه گرفت؛ جایی که سریال به جای آنکه تعارض را به‌طور واقعی نشان دهد، تلاش کرد همه‌چیز را با مهربانی حل کند. درام به انتخاب‌هایی نیاز دارد که هزینه داشته باشند. زخم‌ها همیشه با یک آغوش یا جمله‌ای بامزه التیام پیدا نمی‌کنند و آدم‌ها گاهی نمی‌توانند بهترین نسخه خودشان باشند. «تد لاسو» زمانی این پیچیدگی را می‌فهمید، اما حالا خشم، خودخواهی و شکست را تنها برای مدتی کوتاه تحمل می‌کند.

مقایسه با «روان‌درمانی»

مقایسه «تد لاسو» با سریال «روان‌درمانی» از همین زاویه اهمیت پیدا می‌کند. هر دو اثر درباره فقدان، دوستی، خانواده و تلاش برای عبور از بحران‌های شخصی هستند، اما «روان‌درمانی» اجازه می‌دهد شخصیت‌هایش اشتباه کنند، آسیب بزنند و حتی رفتاری ناخوشایند داشته باشند.

در «روان‌درمانی»، آدم‌ها حرف‌های درست می‌زنند، اما همیشه درست رفتار نمی‌کنند. سوگ با یک گفت‌وگوی طلایی تمام نمی‌شود و مهربانی زمانی معنا پیدا می‌کند که پس از تحمل درد و پذیرش اشتباه به دست آمده باشد. در مقابل، «تد لاسو» گاهی پیش از آنکه تعارض فرصت رشد پیدا کند، با لبخند و یک پیام امیدبخش آن را کنار می‌زند.

با وجود این، سریال هنوز لحظه‌های درخشانی دارد و می‌تواند با یک نگاه، شوخی کوتاه یا صحنه‌ای ساده در زمین فوتبال، دلیل محبوبیت گذشته‌اش را یادآوری کند. فصل چهارم زمانی موفق خواهد بود که فوتبال زنان را به ابزاری برای نجات برند «تد لاسو» تبدیل نکند و اجازه دهد این جهان تازه، شخصیت‌ها و بحران‌های مستقل خودش را داشته باشد. شاید تد این بار لازم نباشد برای هر مشکلی جمله‌ای آماده کند؛ گاهی بهترین مربی کسی است که کنار زمین می‌ایستد و اجازه می‌دهد بازی واقعاً جریان پیدا کند.