لباس زنان در تاریخ

اقوام ایرانی كه از اعصار باستان اعتقاد به پوشیدگی و مستوری زن داشتند و با قبول دین اسلام و تأكیدات رسول اکرم بیش از پیش بر پوشیدگی زنان دقت می كردند، در گذار زمان تحت فشارهای گوناگون قرار گرفته اند. هجوم مغول نمونه ای از این فشارها مبنی بر حضور زن بدون پوشش در مجامع عمومی بود كه پس از قدرت گرفتن حكومت های شیعی چون سربداران و صفویان منتفی شد و زن ایرانی با پوشش همچنان به حضور خود در اجتماع پرداخت.
در دوران قاجاریه به عنوان نخستین دوران رویارویی نزدیك با غرب و پس از آن؛ با روی كار آمدن رضاشاه كسانی كه ترك سنت و اخذ فرهنگ غربی را مهم ترین عامل پیشرفت می دانستند در پستهای كلیدی كشوری قرار گرفته و مسئولیت های حساسی را برعهده گرفتند. به ویژه آنكه احزاب سیاسی و روشنفکران تحت سیطره فرهنگ اروپایی مسئله تعلیم و تربیت زنان و اصلاح وضعیت آنان را در رأس برنامه های خود قرار داده بودند.

آنان یكی از عوامل اصلی متمدن بودن را حضور زنان در عرصه اجتماع می دانستند و مانع اصلی این حضور را در سبك و شیوه زیستی و سنتی جامعه و نوع پوشاك جست وجو می كردند؛ بدین ترتیب تمهیدات فراوانی اندیشیده بودند تا هویت ملی و دینی زنان ایرانی را کمرنگ و نابود سازند.

امروزه و در طی تاریخ، علیرغم دیدگاه های مجموعه ای ازجامعه و خط مشی ها یا قوانینی که در مورد پوشیدن لباس تدوین گشته انسان امروز نمی تواند نوع و پوشش زنان در عرصه تاریخ ایران را به عنوان گوشه ای از هویت ملی ایرانی نادیده بگیرد. نمایشگاه (لباس زنان در تاریخ) یکی از نمونه تلاش های ارزشمندی است که چنین تاریخچه ای را به نمایش می گذارد.